Motocykl MW 750 (ros. МВ-750, często zapisywany też jako MV‑750 lub MW‑750M) to klasyczny radziecki pojazd wojskowy, który od lat budzi zainteresowanie pasjonatów historii motoryzacji i militariów. Powstał w latach 60. XX wieku w Kijowskiej Fabryce Motocykli (KMZ), jako bezpośredni następca wcześniejszych konstrukcji takich jak Ural M-72, który z kolei był wierną kopią niemieckiego BMW R71 z czasów II wojny światowej.

Produkcję MW 750 rozpoczęto w 1964 roku, a jego głównym odbiorcą była Armia Radziecka. Pojazd został zaprojektowany z myślą o służbie w trudnym terenie, w warunkach bojowych i ekstremalnych klimatach. Wyróżniał się wytrzymałą konstrukcją, prostą budową oraz możliwością transportu trzech osób wraz z wyposażeniem. Powszechnie stosowano go w jednostkach zwiadowczych, łączności oraz jako platformę pod lekką broń wsparcia.

Jedną z kluczowych cech MW 750 był boczny wózek wyposażony w napęd – rozwiązanie rzadko spotykane w motocyklach cywilnych, ale niezwykle przydatne w terenie. Napęd przekazywany był na koło wózka za pomocą wału kardana, co znacząco zwiększało przyczepność i mobilność pojazdu, szczególnie na błotnistych lub zaśnieżonych drogach.

Sercem maszyny był czterosuwowy, chłodzony powietrzem silnik typu bokser o pojemności 746 cm³ i mocy 26 KM. Silnik ten był wyposażony w dolnozaworowy układ rozrządu (SV) i osiągał moment obrotowy rzędu 41 Nm przy 3800 obr./min. Napęd przenoszony był przez 4-biegową skrzynię manualną z dodatkowym biegiem wstecznym – przydatnym podczas manewrowania z ciężkim wózkiem.

W wersjach wojskowych MW 750 często montowano dodatkowe wyposażenie – na przykład radiostacje R-105D, uchwyty na broń (m.in. ręczne karabiny maszynowe DP-28) czy wzmacniane elementy zawieszenia i hamulców. Układ hamulcowy opierał się na bębnach, ale był zabezpieczony przed wodą i błotem, co gwarantowało skuteczność w warunkach polowych.

Motocykl charakteryzował się solidnymi parametrami użytkowymi. Przy masie własnej około 318 kg i ładowności ponad 240 kg, mógł osiągnąć prędkość maksymalną około 90 km/h. Zbiornik paliwa o pojemności 22 litrów zapewniał zasięg na poziomie około 230 km. Zużycie paliwa – w zależności od warunków jazdy – oscylowało w okolicach 10 l/100 km.

Konstrukcja MW 750 była na tyle udana, że pojazdy te służyły w armii przez wiele lat, także po rozpadzie ZSRR. W latach 90. duża liczba egzemplarzy została wycofana z użytku i trafiła do rąk cywilnych – zarówno na terenie byłych republik radzieckich, jak i w Europie Środkowo-Wschodniej. Do dziś można je spotkać na zlotach militarnych i rekonstrukcyjnych, gdzie wciąż imponują swoją masywnością, surową formą i dźwiękiem klasycznego boksera.

Dziś MW 750 jest nie tylko unikatowym świadkiem historii wojskowej motoryzacji, ale także wdzięcznym materiałem do rekonstrukcji i odbudowy. Mimo upływu lat, nadal działa niezawodnie, przypominając o czasach, gdy motocykl był nie tylko środkiem transportu, ale i narzędziem służby wojskowej na pierwszej linii.

Zdjęcia zostały wykonane podczas I Rajdu Motocyklistów WIKING w Kąkolewnicy 2025 roku.